marcel barang

Flying kites

In Reading matters on 30/09/2009 at 1:56 am

chor47
I really talk nonsense sometimes: the only Chor Karrakeit recent issue I’m missing is No 48. I’ve got No 47! I bought it a couple of months ago at the Thammasat bookshop along with two other issues I later found out I already had, duh.

Actually, I went through Issue 47 in the last couple of nights, disregarding – as I do these days – those stories that seem to exceed 4 000 words, as the immediate purpose was to find more material to translate for the Bangkok Post. Not that I won’t read the longer stories at one point: often the best short stories exceed journalistic formats.

Last night, after plodding through either clumsy prose or harebrained plots or narcissistic ranting, I was getting desperate until I came to ‘Wao nang’ (The woman kite) by Sarkhorn Phoonsuk, a spicy coming-of-age story that the Bangkok Post will surely reject to their loss: voyeurism, exhibitionism and masturbation in a family newspaper? You must be joking.

No, I’m not: such themes are flourishing in today’s Thai short fiction. Actually, they have been in the last seventeen years, if not longer – and I remember well that the Bangkok Post themselves commented on the morrow of the 1992 military silliness how a rash of short stories by up-and-coming writers had the prick and the fist as major symbols.

I have to be cautious on behalf of the Post: a few months ago the Outlook editor turned down Kanthorn Aksornnam’s superbly comical and inventive ‘Fresh Kills’ because a worthy baboon in it is named Bin Laden, which might have triggered a fatwa and/or sent waves of suicide bombers into their car park – I’m not making this up: they really wanted the name removed. So Khun Noo told them with a smile, Bor pen yang kha (‘Get lost’, in free translation). I’ve been prodding her ever since to come up with something a little less … disquieting but still superb I would translate forthwith. It goes without saying that ‘Fresh Kills’ will go into the next collection of short stories thaifiction.com will offer.

Going back to ‘Wao nang’, I’ve been musing about how clever the title is. Woman kite indeed, but reading between the words there seems to be another meaning just below the surface: the association of ‘woman’ and ‘kite’ brings to mind that, if chak wao means ‘to fly a kite’, it is also slang for male masturbation, i.e. jerking off, jacking off, playing with oneself – and that’s what those naughty youngsters in the story are doing as they spy on the widow taking her nightly showers (and she quite aware of it, thank you, and ‘missing something’ once they desist). Actually, a kite in the tantalising shape of an exhibitionist woman is involved – two, in fact – and the story is much more complex than this brief interlude would suggest. Even though the end is a bit weak, the tale breathes life, and there’s no doubt in my mind that its presumably young author, a Southerner now living up there in Nan, will surprise us with better stuff yet.

  1. คุณมาร์แซลได้อ่านเรื่อง “ความตายของพรานแมง” ของสาคร พูลสุขในช่อการะเกด 43 หรือยังคะ
    เป็นเรื่องสั้นของคุณสาครอีกเรื่อง ที่ได้กลิ่น ได้บรรยากาศแบบลึกลับๆ ของภาคใต้ผ่านศิลปะการแสดงอย่างมโนราห์ ผ่านตัวละคร พรานแมง
    เป็นงานที่คุณสุชาติบอกในเล่มว่าเรื่องนี้

    “มีลีลาทางวรรณศิลป์แบบเรื่องเล่าของมนัศ จรรยงค์ แต่มีความเปรียบแบบท้าทาย จนทำให้รู้สึกว่าเป็นชิ้นงานกึ่งอีโรติกแบบไม่จัดเรต”

    และหนูคิดว่ามันเป็นอีโรติกที่ได้กลิ่นประหลาดๆ ด้วยค่ะ (ว่าแล้วต้องไปอ่านอีกสักรอบ^^)
    หนูอ่าน ‘ความตายของพรานแมง’แล้วชอบมากกว่าเรื่อง ‘ว่าวนาง’ค่ะ
    อย่างไรก็ตาม ภาษาของทั้งสองเรื่องนี้มีอารมณ์ละเมียดละไมมาก

    เรื่อง ‘ความตายของพรานแมง’ ได้รางวัลช่อการะเกดยอดเยี่ยมเมื่อปีที่ผ่านมาด้วยค่ะ

    อยากให้คุณมาร์แซลอ่านดูค่ะ หรือว่าอ่านแล้วคะ?

    หนู

  2. Thanks, Khun Noo, for alerting me to that previous story. I’ll read it as soon as I can spare the time, which means perhaps not this month as Four Reigns, the trip to France and the relaunching of thaifiction.com won’t leave me much time to breathe deep and relax. This goes too for ‘Pha-lee’, ah-hum.

  3. Bor pen yang kha ^^”

  4. In free translation, ‘Of course I’ll wait my turn, sir.’ Thank you for being so understanding.
    Actually, I have news for you, later tonight maybe.

  5. ผมเพิ่งอ่านเจอความคิดเห็นของคุณ มาร์แซล บารัง เกี่ยวกับเรื่องสั้น ว่าวนาง ขอบคุณที่กรุณาพูดถึง
    แต่ภาษาอังกฤษของผมไม่ค่อยแตกฉาน ก็เลยไม่ทราบว่าจะแสดงความคิดเห็นประกอบ ในฐานะคนเขียนอย่างไรดี ขอบคุณ คุณกันต์ธร ด้วยที่กรุณาแสดงความเห็นเรื่อง ความตายของพรานแมง หวังว่าคงได้แลกเปลี่ยนความเห็นกันต่อไปนะครับ อีเมลของผมคือ pulsuk2507@hotmail.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: